"دعای فریاد بی صدا"

خداوندا مگر نه اینکه گفتی:بخوان مرا تا اجابت کنم...

پس صدای همه فریادهای مظلومانه را پاسخ بده صدای کسانی را که از اوج نا امیدی فریادت میزنند.
خداوندا ترا ستایش میکنم و از تو برای مشکلی که حکمتی در آن است سپاس گذارم و از تو میخواهم که همه چیز را برای من در این زندگی زمینی و گذرا به بهترین نحو تدبیر کنی، زیرا فقط تو می دانی چه چیز به صلاح من است. گاهی شما حس می کنید که مصیبتها و پیشامد های ناگوار بجای کم شدن بیشتر می شود.نگران و مضطرب نشوید.

چشمهایتان را ببندید و با ایمان کامل چنین بگویید:

"اراده توست که چنین میشود و آنگاه که چنین گفتید معجزه میکند..."

و اما

خدایا یاریم کن تا بتوانم به تو برسم!

بگذار سپیده سر زند
چه باک که من بمیرم و شبنم فروخشکد
و شبگیر خاموش شود و شباهنگ گنگ گردد.
و مهتاب رنگ بازد و ستاره ی سحری بازگردد.
و راه کهکشان بسته شود ...
بگذار سپیده سر زند و پروانه به سوی آفتاب پر کشد.
نزدیک تر به خدا
من باید فرود آیم
نباید بنشینم
سال هاست ازآن لحظه که پر براندامم رویید
واز آشیان از بام خانه پرواز کردم
همچنان می پرم . هرگز ننشسته ام
و دیگر سری نیز به سوی زمین و به سواد پلید شهرها
و بامهای کوتاه خانه ها بر نگرداندم
چشم به زمین ندوختم
پروازی رو به آسمان
در راه افلاک
و هر لحظه دورتر و بالاتر از زمین
و هر لحظه نزدیک تر به خدا !

" دکترعلی شریعتی "

به آسمان نمی رسید

که بچیند ستاره ای

به خدا گفتم

که نردبانی برایم بیندازد تا بالا بروم!

و او سختیها را فرستاد

و سپس "صبر" را نردبانم کرد،

و حالا احساس میکنم به آسمان نزدیکتر شده ام!!!

خداجون

خوبو بد تا اینجائه راهو اومدیم مارو به بزرگی خودت ببخش.

خودت که میدونی سختیا یه کم حال مارو میگیره بعضی وقتا امونمون میبره.آخه ما آدما قدرت درک حکمت اتفاقاتی که واسمون میفته رو نداریم هر چندم که به صلاحمون باشه!

اما شکرت واقعاً شکرت واسه خاطر همه چی چه خوب چه بد.

نمیدونم شاید بعضیا فکر کنن خوشی زده زیر دلمو انگاری بی مشکله بی مشکلم که اینطوری حرف میزنم.اما آخه مگه آدم بی مشکلم وجود داره؟!

به نظر من زندگی اگه بدون دغدغه وو سختی بود و خیلی راحت بود خیلی بی معنی میشد.اونوقت دیگه با چه انگیزه ای میشد زندگی کرد؟

کافیه همچین چیزی رو واسه چند دقیقه تجسم کنین که تو اوج بی مشکلی دارین زندگی میکنین....

حالا میخوام بگم وقتی از خدا یه چی میخوایم بعدش اما وو اگری نباید توش بیاریم.

منظورم اینه که وقتی ازش یه چی خواستیم باید از ته دل بهش ایمان داشته باشیم باورش داشته باشیم که واقعاً درستش میکنه.

نه اینکه به عنوان مثال بگیم: خدایا فلان قضیه رو درست کن بعدش تو دلمون بگیم:یعنی درست میشه؟!اگه نشه چی......

ازین طور حرفا...

اگه ام اون چیزی رو که خواستیم درست نشد حتماً به صلاحمون بوده.و خدا از همه چی باخبره.پس باید بهش اعتماد کرد.چون هرچی پیش بیاد به صلاحمونه و بی حکمت نیست!

امیدوارم روو حرفام خوب فکر کنین مخصوصاً اونایی که الان دارن این متنو میخونن و مشکلی یا خواسته ای دارن.....

زندگی فقط به باور ما آدما بستگی داره!

هرچقدم شکر کنیم بازم کمه.

خدایا شکرت واسه خاطر همه چی...

"پشت آن پنجره"


خدایا ! دلم باز امشب گرفته

بیا تا کمی با تو صحبت کنم

بیا تا دل کوچکم را

خدایا فقط با تو قسمت کنم

 

خدایا ! بیا پشت آن پنجره

که وا می شود رو به سوی دلم

بیا،پرده ها را کناری بزن

که نورت بتابد به روی دلم

 

خدایا! کمک کن به من

نردبانی بسازم

و با آن بیایم به شهر فرشته

همان شهر دوری که بر سردر آن

کسی اسم رمز شما را نوشته

 

خدایا! کمک کن

که پروانه شعر من جان بگیرد

کمی هم به فکر دلم باش

مبادا بمیرد

 

خدایا! دلم را

که هر شب نفس می کشد در هوایت

اگرچه شکسته

شبی می فرستم برایت!



" عرفان نظر آهاری "

"زیر گنبد کبود"

زیر گنبد کبود

جز من و خدا

کسی نبود

روزگار

رو به راه بود

هیچ چیز

نه سفید و نه سیاه بود

با وجود این

مثل اینکه چیزی اشتباه بود

زیر گنبد کبود

بازی خدا

نیمه کاره مانده بود

واژه ای نبود و هیچ کس

شعری از خدا نخوانده بود

تا که او مرا برای بازی خودش

انتخاب کرد

توی گوش من یواش گفت:

«تو دعای کوچک منی»

بعد هم مرا

مستجاب کرد

پرده ها کنار رفت

خود به خود

با شروع بازی خدا

عشق افتتاح شد

سالهاست

اسم بازی من و خدا

"زندگیست"

هیچ چیز

مثل بازی قشنگ ما

عجیب نیست

بازی ای که ساده است و سخت

مثل بازی بهار و درخت

با خدا طرف شدن

کار مشکلیست

"زندگی

بازی خدا و یک عروسک گِلیست"

                      "عرفان نظرآهاری"

خداوندا نمیدانم

نمیدانم...

در این دنیای وانفسا
کدامین تکیه گه را تکیه گاه خویشتن سازم

نمیدانم خداوندا
در این وادی که عالم سر خوش است و دلخوش است و جای خوش دارد
کدامین حالت و حال و دل عالم نصیب خویشتن سازم
نمیدانم خداوندا
به جان لاله های پاک و والایت نمی دانم
دگر سیرم خداوندا
دگر گیجم خداوندا
خداوندا تو راهم ده
پناهم ده
امیدم ده خداوندا
که دیگر نا امیدم من

و میدانم که نومیدی ز درگاهت گناهی بس ستمبار است

ولیکن من نمیدانم
دگر پایان پایانم
همیشه بغض پنهانی،گلویم را حسابی در نظر دارد

و می دانم که آخر بغض پنهانم مرا بی جان و تن سازد
چرا پنهان کنم در دل؟
چرا با کس نمی گویم؟
چرا با من نمی گویند یاران رمز رهگشایی را؟
همه یاران به فکر خویش و در خویشند

گهی پشت و گهی پیشند
ولی در انزوای این دل تنها
دگر هنگامه ی ترکیدن این درد پنهان است
خداوندا نمی دانم
نمی دانم
و نتوانم به کس گویم
فقط می سوزم و می سازم و با درد پنهانی

بسی من خون دل دارم

دلی بی آب و گل دارم
به پو چی ها رسیدم من
به بی دردی رسیدم من
به این دوران نامردی رسیدم من
نمیدانم
نمی گویم
نمی جویم

نمی پرسم
نمی گویند
نمی جویند
جوابی را نمی دانم
سوالی را نمی پرسند و از غمها نمی گویند
چرا من غرق در هیچم؟
چرا بیگانه از خویشم؟
خداوندا رهایی ده
خداوندا پناهم ده
امیدم ده
خدایا یا بترکان این غم دل را
و یا در هم شکن این سد راهم را
که دیگر خسته از خویشم
که دیگر بی پس و پیشم
هر از گاهی چو درویشم
و صوتی زیر لب دارم
وبا خود می کنم نجوای پنهانی
که شاید گیرم آرامش
ولی آن هم علاجی نیست
و درمانم فقط درمان بی دردیست
و آن هم دست پاک ذات پاکت را نیازی جاودانش هست...

چنان نزدیکی

که نمی توانم ببینمت.

صدای تو هر لحظه با من سخن می گوید.

اما من آنرا نمی شنوم.

مرا به اعماق درونم ببر

تا شکوه بی پرده جمال تو را بشنوم .

مرا بیاموز

پیوسته تو را بجویم

و همواره به عنوان یگانه پناهم

به تو رو کنم ...

مگر مي توان شيريني عشق تو را چشيد و از تو روي گردان شد ؟

مگر مي توان لذت همجواري با تو را درک کرد و ميل جاي ديگر داشت ؟

لطيفا !

آيا شود که من نيز دوست تو باشم و به عشق و محبت تو پاک گردم ؟

شود که شوق ديدارت بال پروازم را بگشايد و به خوب و بد راه دگر نينديشم ؟

جميلا !

توان روي تو ديدن و نعمتي ديگر خواستن ؟

توان رضايت تو را داشتن و چشم به ديگري دوختن ؟

 
از تو مي خواهم که مرا براي ديدن رويت انتخاب کني.

اين تن را براي عبادتت ، لايق

اين قلب را براي شيداييت ، عاشق

اين چشم را براي ديدنت ، شايق

و اين جان را به مقام قربت ؛ واصل گردان

مي خواهم يک واصل باشم....

هر اتفاقی که رخ می دهد به صلاح شماست!!!

الهی! اگر گوییم، ثنای تو گوییم، و اگر جوییم، رضای تو جوییم.

الهی! گفتی کریمم، امید بدان تمام است؛ تا کرم تو در میان است،

ناامیدی حرام است.

الهی! تا از مهر تو اثر آمد، همه مهرها سر آمد.

الهی! مکش این چراغ افروخته را، و مسوز این دل سوخته را.

الهی! به حق آن که تو را هیچ حاجت نیست، رحمت کن بر آن که

او را هیچ حجت نیست.

الهی! تا مهر تو پیدا گشت همه ی مهرها جفا گشت،

 و تا برّ تو پیداگشت همه ی جفاها وفا گشت.

بر گذشته افسوس مخور، عمر غنیمت دان، تندرستی را شکرگزار.

ظلم اگرچه بسیار شود به سر آید، ظالم اگر چه جبار است به سر در آید.

اندر دل من بدین عیانی که تویی

وزدیده ی من بدین نهانی که تویی

وصّاف، تو را وصف نداند کردن

تو خود به صفات خود چنانی که تویی

خاک خوشبخت

داستـان مرد کوهنـورد و ایـمان به خـدا...!

کوهنوردی می خواست از بلندترین کوه ها بالا برود...

صدایم کن تا حجم این همه فریاد از خاطرم پاک شود ...

تا جز صدای پاک قدسی تو چیزی نشنوم ...

ای خدای بزرگ و مهربان ...

نگاهم کن تا فراموش کنم این نگاههای بی خورشید و آشفته را ...

و جز چشمان مهربان تو هیچ نبینم ...

می خواهم خالی شوم از هر چه غیر توست ...

از این زمین پر هیاهو که درشب و روزش مردم روح و تن می سپارند ...

خدایا دلم تنگ آرامشی ژرف است، تو را می خوانم ...

دستم را بگیر و خاطر ابریم را به خورشید بسپار ...

و لحظه ای این جان بی قرار را به خویش نگذار ...

یا ارحم الراحمین...

گفتی:هرگز از رحمت خدا ناامید نباشید.

گفتم:کسی را ندارم!

گفتی:از رگ گردن به تو نزدیکترم.

گفتم:ولی انگار مرا فراموش کردی!

گفتی:مرا یاد کنید تا شما را یاد کنم.

گفتم:تا کی باید صبر کرد؟

گفتی:و تو چه می دانی شاید آن ساعت بسیار نزدیک باشد...!

وقتی خدا با اونهمه عظمتو بزرگی هست...

چرا غمو غصه و ناراحتی؟

وقتی خدا با اون همه مهربونی هست...

بیاین این بار غمو ناامیدی رو از دلامون بیرون کنیم

جاشو بدیم به "خدا "

و بذاریم تو دلمون بمونه واسه همیشه.

اونوقت تو سخت ترین شرایطم مثه قبل فکر نمیکیم تنهاییم و

امید جاشو به ناامیدی نمیده و ناراحتیو غم نمیتونه مارو از پا در بیاره.

اون تنها کسیه که هیچوقت تنهامون نذاشته و نمیذاره

و نمیخواد حتی یه لحظه ناراحتیمونو ببینه،

هرچند که بعضیامون خیلی وقتا ازش دور میشیم و

خیلیامون تا به سختی میرسیم ناشکری میکنیمو راحت کفر میگیم.

ولی اون با وجود اینهمه خطا و گناه و

با اینکه بنده هاش یادشون میره حتی

یه بار،شکرشو به جا بیارن،

بازم از صمیم قلب دوسشون داره!

نگران سختیا نباشین،سختیا واسه صیقل روحمونه...!

تا وقتی خدا هست ،نگران هیچی نباشین.

خدایا شکرت برای همه چی.....

پیامی از سوی خدا به بنده های دل شکسته.... 

می دانم هر از گاهی دلت تنگ می شود. همان دل های بزرگی که جای

من در آن است، آن قدر تنگ می شود که حتی یادت می رود من آنجایم.

دلتنگی هایت را از خودت بپرس و نگران هیچ چیز نباش!

هنوز من هستم.

هنوز خدایت همان خداست!

هنوز روحت از جنس من است!

اما من نمی خواهم تو همان باشی!

تو باید در هر زمان بهترین باشی.

نگران شکستن دلت نباش!

می دانی؟ شیشه برای این شیشه است چون قرار است بشکند.

و جنسش عوض نمی شود ...

و می دانی که من شکست ناپذیر هستم ...

و تو مرا داری ...برای همیشه!

چون هر وقت گریه می کنی دستان مهربانم چشمانت را می نوازد ...

چون هر گاه تنها شدی، تازه مرا یافته ای ...

چون هرگاه بغضت نگذاشت صدای لرزان و استوارت را بشنوم،

صدای خرد شدن دیوار بین خودم و تو را شنیده ام!

درست است مرا فراموش کردی، اما من حتی سر انگشتانت را از یاد نبردم!

دلم نمی خواهد غمت را ببینم ...

می خواهم شاد باشی ...

این را من می خواهم ...

تو هم می توانی این را بخواهی. خشنودی مرا.

من گفتم :(ما خواب را مایه آرامش شما قرار دادیم)

و من هر شب که می خوابی روحت را نگاه می دارم تا تازه شود ...

نگران نباش! دستان مهربانم قلبت را می فشارد.

شب ها که خوابت نمی برد فکر می کنی تنهایی ؟

اما، نه من هم دل به دلت بیدارم!

فقط کافیست خوب گوش بسپاری!

و بشنوی ندایی که تو را فرا می خواند به زیستن!

سایبان عشق را چشم و چراغی چون تو بس

خانه ی این سینه را زیبای باغی چون تو بس

یا رب این دنیای پر احساس را جانی بده

سایبان عشق را هر لحظه مهمانی بده

در نگاه دوستان پر می شود منزل ز نور

مهربانان پر کنید این خانه را از شوق و شور

خـلوت دل

هر دم از روي تو نقشي زندم راه خيال        با که گويم كه درين پرده چه‌ها مي‌بينم

اينجا،همان جاست.همان جا که بايد مي‌رسيديم.

 اينجا، هم نقطه ی آغاز مسير است،

 هم نقطه ی پايان مسير.

اينجا، مکان خود را براي او خواستن است.

مکان فرياد زدن به اوست.

اينجا، محل تخليه بار و خالي شدن است.

اينجا، مکان زندگي است.

اينجاست، آنجايي که رسيده‌ايم.

 اينجا، خلوت اوست....

 "حــجـم سبـــــز" 

باید کتاب را بست. باید بلند شد. در امتداد وقت قدم زد.

گل را نگاه کرد، ابهام را شنید. باید دوید تا ته بودن.

باید به بوی خاک فنا رفت.

باید به ملتقای درخت و خدا رسید....

دوستای عزیز؛اینارو گفتم که بدونین تو شرایط سخت تو اوج ناراحتی و تنهایی، همیشه یکی هست که هوامونو داره،پس نا امید نشین.

اینو هم یادتون نره: خدارو هیچوقت رها نکنین،چون اون تنها کسیه که واقعاً شمارو همونجوری که هستین با تموم بدیهاتون قبول داره و هیچوقت تنهاتون نمیذاره حتی تو شرایط سخت!و در ازای اینهمه نعمتو لطف و مهربونی که بی دریغ در اختیارتون میذاره هیچی ازتون نمیخواد....

تنها کاری که واسه جبران اینهمه خوبی خدا میتونیم انجام بدیم،شکر کردنه.فکر نمیکنم چیز زیاد و غیرممکنی باشه!پس همین الان یه بار فقط یه بار بگین

 "خدایا شکرت"

دوستای خوبم این روزا خدا خیلی تنها شده...!

" در جستجوی خدا "

كوله ‌پشتی‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد.

رفت‌ كه‌ دنبال‌ خدا بگردد و گفت: تا كوله‌ام‌ از خدا پر نشود برنخواهم‌ گشت.

خــــداوندا... 

 ندای تو را می شنوم

که مرا به سکوت درون می خواند!

حضـــورت را حس می کنم و در میابم

که در آنچه رخ میدهد،حکـــمت تو نهفته است.

خدایا مرا خردی بخش که شکست را توقف نــدانم.

دانشی بخش تا دریابم که راه موفقیت از میان شکست ها

 میــگذرد. خداوندا به امیــــــــد رحمـتــت....

خود نگاه مي کنم تا ببينم که خطا کجاست!

 بعد از کمي تأمل و قدري سکــــــوت...

پي مي برم آنجا که خــالي از خـــداست ، خطاست!

بـــــه دنبـــــال خــــــــدا نگــــــرد!

خدا در بیابان های خالی از انسان نیست! خدا در جاده های تنهای بی انتها نیست.

به دنبالش نگرد!

خدا در نگاه منتظر کسی است که به دنبال خبری از توست!

خدا در قلبی است که برای تو می تپد!

 خدا در لبخندی است که با نگاه مهربان تو جانی دوباره می گیرد.

 خدا آنجاست...

در جمع عزیزترینهایت.

خدا در دستی ست که به یاری می گیری. در قلبی است که شاد می کنی.

در لبخندی است که به لب می نشانی.

خـــــــدا در بتــــکده و مسـجـــد نیـسـت!

گشتن، زمانت را هدر می دهد...!

 خدا در عطر خوش نان است.

 خدا در جشن و سروری است که به پا می کنی.

خدا را در کوچه پس کوچه های درویشی و دور از انسان ها جست و جو مکن.

 خـــــــدا آنــــجا نیــــست !

    خدایـــــــا.....

میدونم معرفت ما آدما خیلی کمه چون فقط موقع ناراحتی و مشکلاتمون میایم  سمتت. فقط وقتی به یه مشکل برمیخوریم یا از کسی ناراحتیم ،یادمون میفته خداییم هست.اینومیدونم که وقتی شادیم انگار نه انگار که خداییم وجود داره، خدایی  که باعث همین شادی شده!اصلاً یادمون میره وقتی کارمونو راه انداختی حتی شکر کنیم حـــداقـــل واسه همینکه اینکارمونو درست کردی!حالا شکر نعمتات پیشکش..!واقعا صبرت زیاده. ما که بریدیم از این دنیا و آدماش، کارمونم سکوته مثه خودت ولی واقعاً به سکوت و صبر تو نمیرسه!بالاخره یه جایی کم میاریمو این سکوتو میشکنیمو آخرش.....! چه صبری داری تو ای خدا!واقعاً تحمل ما آدما واست سخت نیست؟؟؟!آخه این چه سؤالیه؛ خب معلومه که غیر قابل تحملیم!من که ممنون مهربونیات و خوبیاتم،ممنونم واسه همه ی نعمتای بی انتهات.اینهمه خوبی رو چه جوری جبران کنیم؟؟؟خب بهمون گفتی شکر کنید!اما مثه اینکه هیچکی نمیاد پیشتو ازت تشکر کنه یا تعداد اونایی که شکرتو به جا میارن خیلی کمه! ولی من که همیشه باهاتم چه تو غم، چه تو شادی، همیشه مدیون خوبیو مهربونیتم وشکرت میکنم واسه همه چی....

امیدوارم همه ی آدما حداقل روزی یه بارم که شده  شکرتو  بجا بیارن تا خوشحال شی و بدونی که همه ازت ممنونیم و همیــــــشه به یــــــادتیــم....  

 خدایـــــــــــــا شکــــــــــــــرت.... خیلی دوست دارم ای مهربونترین مهربونا....

خــــداونـــــدا...

مگر نه اینکه من نیز چون تو تنـــــــهایم

پس مرا دریاب

و به سوی خویش بازگردان،

دستان مهربانت را بگشا

که سخت نیازمند آرامش آغوشت هستم....

به هیچ وجه خدا را لمس نکردم 

ولی خدایی که قابل لمس باشد دیگر خدا نیست 

اگر هر دعایی را هم اجابت کند همین طور 

همان جا بود که برای نخستین بار حدس زدم که

 عظمت دعا بیش از هر چیز 

در این نهفته است که پاسخی به آن داده نمیشود 

و زشتی سوداگری را به این مبادله راهی نیست 

این را هم دریافتم که آموختن دعا- آموختن سکوت است 

و عشق فقط از جایی شروع میشود که دیگر 

هیچ انتظاری برای گرفتن هیچ چیز وجود نداشته باشد 

عشق تمرین نیایش است

و

نیــــــایش ، تمرین سکــــــــــــوت... 

"خـــــداونـــــدا" 

اگــــــــر روزی بـــــشـــــــر گـــردی

ز حـــــــال ما خبــــــر گـــردی

پشیمــــــان می شوی از قصــــــــه ی خلقـــــت

از این بـــــــودن از این بدعــــت

"خـــــداونـــــدا" 

نمی دانی که "انســـــــان"بــــــودن و مـــانــــدن

در این دنیــــــــــــــــا

چه دشـــــــــــوار است!

چه زجـــــــــری می کشد آنکس که انســـــــان است

و از احســــــاس سرشــــــار است!